இளவேனில்

முன் கதை              இ வன் எல்சா ஹாப்மேனின் கரங்களைப் பற்றியபடி பேருந்தை விட்டு இறங்கிய அந்தப் பகலின் கடைசி நிமிடங்களில், நூறாண்டுகளுக்குப் பிறகான மேக வெடிப்பொன்று தாக்குவதான தோரணையில், கருமேகங்கள் பலமாக மழைத்துளிகளாய் சிதறிக்கொண்டிருந்தன. மாலைநேர மழையின் வேகத்தில் அடங்கிக் கிடந்த அந்த சிறிய கிராமத்தில், மழையின் ஓசையைத் தவிர்த்து வேறேதும் கேட்கவில்லை. பேருந்து நிறுத்தத்தின் அருகிலிருந்த தேநீர்க் கடையில் அமர்ந்திருந்த கிழவர்கள் அனைவரும் ஒருசேர இமைக்காமல் பார்ப்பதை இவனால் உணர முடிந்தது, எல்சாவும் அப்படி உணர்ந்திருக்க வேண்டும்தான், தாங்கள் தங்கவிருக்கும் தொண்டு நிறுவனத்தின் கட்டிடம் ஊரின் வடக்கு எல்லையில் இருப்பதாய் இவன் காதுகளில் முணுமுணுத்தாள்... அவர்கள் வேறெதுவும் பேசிக்கொள்ளாமல், செம்மண் கலந்த மழை வெள்ளம் திரண்டோடிய வீதியில் வடக்குமுனை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்கள். ஒரு பழுப்பு நிற ஆணுடன், முட்டியளவு மழை வெள்ளத்தில் மூட்டை முடிச்சுகளுடன் அரைக்கால் டிரவுசரும், டீ-சர்ட்டும் தரித்தவளாய் நடந்து வந்த வெள்ளைத் தோல் பெண் அந்த சிறிய க...

I never expected that email from you – “wonderful story” – read those two words again and again, without a full stop – sounds unreal, but I tried to understand that it is real – may be that delusion made me to read it multiple times –our introduction was bit glamorous, at least to me – like a vivid dream - I hope you too remember it, still – that weekly, carried a cover image with your name as photographer – I posted a FB status with a strong critique about your photograph (hopefully, both - ‘strong’ & ‘critique’) – thus, our conversation started – we discussed –maybe I could even say ‘we argued’ or ‘fought’– sometimes good to be politically/philosophically incorrect – you ended up the conversation by saying ‘ we will meet over a coffee, someday and continue our discussion. Good night for now’ – it was a year in between – I have received your email – an email with two words, not even with a subject line – I replied ‘thanks’ with a smiley - with in twenty seconds I hav...

                   தொலைந்துப்போன சொற்களை பற்றி பேசிய போது நடுங்கிய அவன் கை விரல்களின் வழியே வெளியேறிய வார்த்தைகளில் பரவியிருந்த அச்சத்தின் நாற்றம் செந்தாமரையின் மனத்தை ஒத்திருந்தது. மழை மறந்துப்போன அந்த நாகரிக நகரத்தின் இடுக்கான சந்து ஒன்றில் அமைந்திருந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் 13வது மாடியில் வலது பக்கமிருந்த 2வது வீட்டின் முன்னறையில் அமர்ந்தப்படி சரியாக 1 வருடம் 8 மாதங்கள் 27 நாட்களுக்கு முன் அந்த கதையை அவன் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.. அந்த கதையினை அவர்கள் பறையிசையினை கேட்பதான முறுக்குடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.. மெட்டல் ராக்கினை கேட்பதான தோரணை என்று கூட சொல்லலாம். ஏனெனில் அது ஒரு “சூப்பர் ஹீரோ” கதை, காரணம் கதையில் துவக்குகள் இருந்தன, கிபீர்கள் இருந்தன, தோட்டாக்களின் மிச்சங்கள் இருந்தன, கதையின் வழியெங்கும் வழிந்தோடிய தடம் கடல் பாலத்தினூடே அவன் தீவை அடைந்திருந்தது, அதன் வீச்சம் அவர்களை மயக்கியது. சிதறிக் கிடந்த சதைதுண்டுகளும், விறைந்துப்போன சடலங்களும் அவர்களை கிளர்ச்சியூட்டி உச்சம் தொட தூண்டின. சொல்லிக்கொண்டிருந்த அந்த கதையை அவன் இப்...